Gesprokkeld

6 al!

2011-08-08T07:29:00.001-07:00

Lieve Lien,
Lief metekind,
De seizoenen lijken in een zucht te verstrijken. De tijd lijkt door onze vingers te glippen. En zo ben jij weer jarig, zes jaar word je nu al.
Een leeftijd die al begint te tellen, want je gaat nu naar het eerste leerjaar. Vanaf nu zal je alleen maar groter, wijzer en zelfstandiger worden, er is geen weg meer terug nu.
En soms betrap ik mezelf erop dat wanneer ik aan jou denk, ik nog steeds aan een 3jarige peuter-kleuter denk. Dat ik nog steeds aan een Lientje denk die schattige versprekingen maakt (‘Lien wille ni’), dat ik nog steeds aan een Lientje denk die heel de wereld nog moest ontdekken. Die haar weg ging vrolijk&zelfzeker, zonder geremd te zijn door onzekerheid omdat iets niet lukt, zonder remmingen die iedereen krijgt door op te groeien.
Als ik écht kon toveren dan kocht ik je voor deze verjaardag een gezonde dosis zelfvertrouwen. Zodat je zonder angst het eerste leerjaar kon binnenstappen, dan je zelfzeker was om te leren reken, lezen en schrijven.
Maar ik kan niet toveren, lieve Lien, maar ik kan je wel steunen. Ik kan je aanmoedigen als het moeilijk wordt (bij rekenen of later, met zaken die niets met school te maken hebben). Ik kan naar je keuzes luisteren, ze misschien niet goedkeuren maar je ook niet veroordelen. Ik zal achter je staan, welke weg je ook gaat.
Ik zal je steeds blijven appreciëren om wie je bent. Want jij blijft mijn metekind. Mijn vrolijke 3jarige peuter-kleuter die de wereld nog moet ontdekken. Jij blijft Lien, de vrolijke, zingende, springende en dansende Lien.
En misschien ben ik er niet zo vaak als andere mensen er zijn. Omdat het druk is, omdat er voor zoveel dingen geen tijd lijkt te zijn. Maar ik ben er wel. En als je me nodig hebt, aarzel dan niet om naar mij toe te komen. Voor jou is er altijd tijd. Ik zal er, in de schaduw van alle anderen, steeds voor je zijn.

Lieve Lien, geniet van je verjaardag! Geniet van alles wat je leert en ziet. Geniet van alle mensen om je heen die van je houden. Geniet van je cadeaus, de verrassingen, van al je neefjes en nichtjes. Geniet van het leven.

Dikke kus,
Je meter, Tine

2 jonge mensen

2011-07-09T06:11:00.000-07:00

Lieve schat,

De rust keerde eventjes terug. Ik heb mijn diploma op zak en probeer nu eventjes gewoon te genieten van vrije tijd (geen gedachten aan werk zoeken, rekeningen betalen of wat dan ook), jij had twee daagjes rust (geen werk, geen rit, geen telefoon,...) en eventjes was het zoals het moest zijn voor 2 jonge mensen.

Op ons gemak wakker worden, douchen, het stad intrekken en rustig een lekker broodje eten. Genieten van de solden, kleren passen, geld uitgeven, spijt hebben van het uitgegeven geld maar zo blij zijn met die nieuwe schoenen...
Langzaam terugkeren, samen computerspelletjes spelen, pizza bestellen en véél te laat gaan slapen.

Die dagen hebben me deugd gedaan, lieve schat.
Omdat we geen van beide iets moesten doen en omdat ik voelde dat we het nog steeds goed hebben samen. Dat jij nog steeds de jongen bent waarop ik verliefd werd. Dat jij en ik, dat dat nog altijd klopt.

Bedankt lieve schat!

Sorry

2011-05-30T10:35:00.000-07:00

Lieve schat,

Sorry als het de laatste weken een beetje moeilijk is geweest. Examenstress en alles wat erbij komt kijken (jouw draaiende zaak, administratie, te weinig slaap, ...) nestelt zich in mijn hoofd én in mijn gedrag.
Het lijkt alsof ik deze weken niet toegeeflijk wil en kan zijn. Dat ik alles verkeerd begrijp en om alles boos wordt.
Sorry als het de komende weken niet veel beter zal zijn, en sorry als ik ontzettend stom doe.

Maar wanneer onze dagen samen dan gedaan zijn, en we elk naar huis gaan en ik je enkele dagen moet missen, dan denk ik na.
En dan weet ik dat ik best onredelijk kan zijn. Dat ik, als een klein kind, eigenlijk gewoon vastgenomen wil worden door jou. Dat jij me zegt dat alles wel goed komt en me zachtjes in slaap wiegt.
Maar zeggen dat het dat is, dat ik eigenlijk wil. Dat lukt me niet zo goed.

Dus sorry als ik roep en boos ben. Sorry wanneer ik vloek of me juist in koppig stilzwijgen hul. Sorry voor mijn nerveus gewoel, 's nachts en sorry voor mijn dutjes in de middag.
Sorry voor het gevloek, de tranen en de stress.
Maar hou me eventjes zachtjes vast, ook al zeg ik het niet.

Ok?

Dikke kus,

Later

2011-04-19T07:16:00.001-07:00

Lieve schat,

Door vorige week een hele week bij je te zijn, en je nu weer een volledige week te moeten missen, is het een beetje chaos in mijn hoofd.
Ik kan niet anders dan aan jou denken, en aan de dingen die we samen doen.
Ik kan niet anders dan heimwee hebben naar al onze vakanties.
Ik kan niet anders dan jou missen.

Want vorige week was heerlijk. Gewoon, wij 2, zonder dagelijkse beslommeringen, zonder nachtelijke ritten en de daarbij horende vermoeidheid.
Gewoon wij 2. En het was zoals het moest zijn.
Geen gekibbel, wel veel gelachen en genoten. Samen voor de tv hangen, samen een beetje teveel drinken, zorgen voor u, gij voor mij.

En dat, lieve schat, geeft mij hoop.
Het geeft me een flits van hoe het later zal zijn. Hopelijk niet meer veel later, maar toch.
Jij & ik. Al zullen er dan wel dagelijkse beslommeringen zijn (wat eten we vandaag?) en af en toe eens gekibbel (ruim uw sokken op!), maar het geluk en gelach zal er ook zijn.
En het zult gij zijn, elke ochtend en elke avond.
En misschien geeft me dat nog het meeste hoop van al...

Kus,

30 maanden

2011-02-22T10:15:00.000-08:00

Lieve schat,

2,5 jaar. Zijn wij. Wij.
Wat vliegt de tijd. Wat gaat hij snel.
Het lijkt nog maar gisteren hoe we aarzelend en aftastend door Leuven liepen. Ik had toen nooit durven dromen dat jij het écht zou zijn. De man van mijn leven.
Ik had toen nooit durven denken dat je me ten huwelijk zou vragen en dat we ruzies zouden overleven.
Dat ik op een dag geen schrik zou hebben om verlaten te worden als je eens niet opneemt.

We zijn gegroeid. Dat kan ik wel zeggen. Sámen gegroeid.
Van verliefde jonge mensen die de hele nacht praatten naar jonge mensen die elkaar graag zien. Met wederzijds vertrouwen en plannen voor een stabiele toekomst. Als we nu 's nachts wakker zijn is het meestal om mensen te vervoeren.
Maar soms, als ik je opeens heel erg mis en je dan je telefoon niet opneemt, dan komen al die hevige gevoelens weer boven. En dan weet ik dat ik je niet kan missen. Niet wil missen.
Of als we ruzie maken, dan kan ik écht boos zijn, maar zelfs dan kan ik me geen wereld inbeelden zonder jou.

Wat ik 2,5 jaar geleden nooit had durven dromen, maar wel droomde, is uitgekomen. Je bent mijn wederhelft, mijn aanvulling. Mijn liefde en soms ook al eens mijn ergernis. Maar 't is altijd jou. Zowel liefde als ergernis. Zowel vedriet als geluk. Gedachten en dromen. Dag en nacht. En zo pas jij bij mij. Als dag en nacht. Want waar jij rustig bent, ben ik in paniek en maak ik me zorgen. Waar jij slordig bent, ben ik efficiënt.
En ik zou het niet anders willen.

Lieve schat, wij doen dat goed samen, vind ik.
En een dikke dankjewel voor de voorbije 30 maanden...

Dikke kus,

Geen spijt.

2011-02-03T10:35:00.000-08:00

Ik zie de ouderdomsvlekken op je handen.
Ik zie je grijze haren en de rimpels om je mond.
Ik heb je nog zoveel te vragen, ben bang dat ik later zal zeggen dat ik de tijd niet vond.

Het begon een aantal maanden geleden, naar aanleiding van een aantal gebeurtenissen dat ik erover begon te piekeren. Over de eindigheid van leven, over de eindigheid van mijn eigen ouders.
Wat zou ik doen moest één van hen, of allebei er ooit niet meer zijn. Wat zou ik dan in godsnaam nog kúnnen doen?!
Hoe kan je verder als de mensen die je onvoorwaardelijk graag zien er niet meer zijn?
Waar ga je dan heen met verdriet dat anderen niet verstaan? Wie bel je dan als eerste op om te zeggen dat je verliefd, verloofd, zwanger bent? Wie bel je dan op om te vragen hoe je kaassaus maakt? Wie vraagt er dan nog eens gemeend 'hoe maak je het'?

Ik weet het niet, ik kan het me niet inbeelden dat die 2 steunpilaren zouden wegvallen. En ja, tuurlijk vloeken we al eens op elkaar, wat logisch is als je met mensen samen leeft.
Maar er niet meer zijn, dat is zo onwezenlijk.
Is er dan enkel nog een graf waartegen je kan praten? Enkel één plek waar we elkaar nog tegenkomen?

En daarom, lieve ouders, wens ik jullie nog de mooiste jaren. Met veel plezier en liefde. Maar ik wens mezelf ook toe dat er nog véél tijd voor ons is. Tijd met échte gesprekken en échte vragen. Gemeende interesse en geen valse beloftes. Want ik wil, binnen een jaar of 20, mezelf niet verwijten dat ik de tijd niet vond om het allemaal te vragen. Dat er geen tijd was om elkaar te zien, of te bellen. Dat er geen tijd was voor zoveel.
Want hoe moet het voort, als jullie er niet meer zijn?!

Glitter & glans

2011-01-06T09:06:00.000-08:00

Lieve schat,

De feestdagen zijn weer voorbij, de wereld krijgt weer zijn normale ritme terug en de overtollige glitters verdwijnen langzaam maar zeker weer in de kast.

Maar er zijn enkele glitters blijven hangen, ik ben weer een beetje betoverd. Want de feestdagen zijn toch ook een beetje een periode om eens even stil te staan.
En dan kan ik niet anders dan denken dat het leven zo vergankelijk is, dat het eigenlijk ondraaglijk licht is.
Dan kan ik niet anders dan denken dat ik blij mag zijn dat iedereen er nog is.
En dan kan ik ook niet anders dan blij zijn, dat jij nog steeds de mijne bent.

En zo heb jij weer wat glitters bijgekregen. Want de donkere avonden lijken wat minder donker als ik bij je ben. En mijn zorgen lijken wat kleiner als ik jouw mening hoor. En mijn tranen, lieve schat, zijn wat minder zout als jij ze wegkust.

En als ik er dan aan denk, dat je 2 jaar geleden de eerste keer met mij mee kwam vieren, dan vind ik het verbazingwekkend.
Verbazingwekkend hoe jij je plaats in mijn familie hebt gekregen, hoe graag ze je allemaal zien komen, groot én klein.
Hoe vanzelfsprekend het lijkt dat je hier sneeuw stond te scheppen. En hoe vanzelfsprekend jij bij mij lijkt te horen.

Maar he, lieve schat, ik weet dat we soms onze mindere momenten hebben. Wie heeft dat niet.
Maar ik weet ook dat je niet vanzelfsprekend bent. Dat ik elke lach en elk woord in mijn geheugen wil prentn.
En he, je glittert en glanst als nooit tervoren.

Dikke kus,

2010

2010-12-31T08:20:00.000-08:00

Alweer een jaar voorbij, alweer 12 maanden vol gebeurtenissen.
Alweer eventjes een moment om bij stil te staan...

2010 was het jaar van:

- Stoppen met werken
- Werken aan mezelf
- 6 maanden tijd voor mezelf
- Beginnen studeren
- Het vriendje startte zijn eigen zaak op
- Ik met het vriendje naar de zee ging
- Ik met datzelfde vriendje naar Cyprus ging
- Ik met dat nog steeds zelfde vriendje 2 jaar samen ben (and still counting!)
- Een weekend Butgenbach met vrienden
- Mijn broer naar het buitenland vertrok
- Ik tante werd van Lise
- Ik naar de diëtist ging
- Leuke tijd had met vriendinnen
- Ik een Swarovski kreeg
- Mijn eerste Kerstavond niet thuis vierde
- Ik voor 't eerst in mijn leven een boekhouding moest doen
- Ons papa op pensioen ging
- Ik naar enkele communiefeesten ging
- Ik op vrouwenweekend ging naar Le Touquet

En waarschijnlijk ben ik nog zoveel dingen vergeten.
Denk aan lekkere restaurantbezoekjes, glaasjes lekkere wijn, romantische momenten of gewoon een moment van verdriet.

Bedankt aan iedereen die 2010 heeft gemaakt tot wat het is geworden.
En vooral bedankt aan de mama, papa en 't vriendje voor het geduld dat ze gehad hebben!

droom de droom

2010-12-07T07:55:00.000-08:00

Lieve schat,

De avonden worden donkerder, de dagen enkel korter.
Dat maakt dat ik me eenzamer en banger voel. Kwetsbaarder.

Maar wanneer ik in de valavond met jou door de straten loop, voel ik me geborgen.
Ik kan er voor 't eerst van genieten, van die donkere periode voor Kerstmis.
Ik wil dan lekker voor je koken, met jou voor de tv zitten.
Ik wil dan samen met jou kerstkado's kopen en samen opwarmen boven een tas minute-soep.

Ik hou ervan wanneer je mijn handdoek tijdens 't douchen op de verwarming legt, en hoe je me nadien stevigt afdroogt, zodat ik het niet koud krijg.
Ik hou ervan om ons samen onder het donsdeken weg te steken.
En gewoon een hele dag binnen te blijven en niets te doen, maar toch heel de dag aan elkeaar te vragen 'wat gaan we doen?!'.

Maar 't meest van al droom ik, lieve schat.
Hoe deze periode later zal zijn, in ons eigen huis.
Hoe we dan samen een grote kerstboom zetten, met waanzinnig veel kado's eronder. Of hoe ik een hele dag in de keuken sta om 's avonds gezellig met vrienden of familie te dineren.
Hoe iedereen 't leuk zou vinden om bij ons te komen, omdat het bij ons gezellig is en iedereen welkom is.
Ik droom.

Ik droom, lieve schat.
Maar ik ben al blij met wat ik heb.

Dikke kus,

2010-11-07T10:39:00.000-08:00

Nobody gonna love me better, I must stick with u forever.
Nobody gonna take me higher, I must stick with u..
You know how to appreciate me, I must stick with u, my baby!
Nobody ever made me feel this way, I must stick with u.

Lieve schat,

Bedankt voor de fijne vakantie. Voor je liefde en je steun. Voor al je begrip en je antwoorden die me rust brengen.
Bedankt om jezelf te zijn, en te blijven.
En damn, wat mis ik je nu ...

jij & ik

2010-10-05T09:53:00.000-07:00

Lieve schat,

Hoe meer ik me onder andere mensen begeef, hoe meer ik besef dat ik bij jou die veilige haven vind waar ik al zolang naar zocht.
Dat ik met mijn gevoelens het eerst met jou wil delen, omdat ik veel belang hecht aan je nuchtere mening. Omdat jij de enige ben die mij uit de kluwen van mijn gedachten kan halen.
Omdat jij jij bent. Omdat jij van mij bent.

Hoe meer ik me onder vreemden begeef, hoe meer ik naar je verlang. Hoe minder vanzelfsprekend ik je vind. Hoe minder ik het normaal vind dat je er altijd zal zijn en hoe meer ik verlang naar een plek van ons.
Want ik voel dat ik, dat wij, klaar zijn om ons leven te laten beginnen.

Bedankt, lieve jij.
Voor alles.

Kus,

vanzelfsprekend

2010-09-21T10:12:00.000-07:00

Dag lieve schat,

Er is geen speciale reden om je te schrijven, geen speciale reden om liever te zijn of 'meer' van je te houden vandaag.
Ik moest gewoon aan je denken. Ik denk vaak aan je maar het was zo'n boembafwow gedacht.
Zo'n gedacht van 'damn, ik zie hem graag' of 'ik wil die nooit meer kwijt'.
Want, lieve, misschien zeg of toon ik het te weinig, maar het is wel echt zo.
Door de 2 jaar die we al samen doorbrengen, zin 'wij' misschien een beetje vanzelfsprekend geworden.
En dat is iets waar ik wil tegen vechten.

En ja, dat is soms moeilijk wanneer we allebei moe zijn van de nachtelijke ritten, of wanneer we beide vinden dat we nu echt wel gelijk hebben. Maar toch, vanzelfsprekend wil ik je niet vinden. Ik wil blij zijn met elke dag dat je van mij bent, met elke kus en elke glimlach die ik krijg. Zelfs met elke plagerij. Want later, binnen zo'n 60 jaar, wil ik mezelf niet verwijten dat ik niet genoeg van je genoten heb. Dan wil ik er niet achterkomen dat ik dit en dat nog had willen zeggen en dat ik dit en dat niet had mogen doen.

Maar he, herinner me er nog eens aan als we allebei moe zijn ;)

kus

Pensioen

2010-09-02T09:49:00.000-07:00

Waar we enkele maanden geleden om feesten, geeft nu een beetje een bittere nasmaak. Waar we enkele maanden uit volle borst zongen 'de pol gaat op pensioen wat gaat hem nu ...' is nu een beetje dubbel.

De jaren zijn vervlogen
In een vingerknip, lijkt het nu
Zieken verzorgd, moed gegeven
Elke dag, met even veel plezier
Door iedereen graag gezien

Nu is de halte bereikt, einde van de rit
Maar bedenk voor je uitstapt,
En misschien met weemoed achterlaat en achteromkijkt
Dat de mooiste jaren nu nog komen

Het ga je goed,

Geniet van je pensioen, papa

En toch...
Het is raar om te zien én te beseffen dat je ouders er niet jonger op worden. Gek om te zien hoe je ouste neefje ouder wordt en hem naar het secundair onderwijs te zien vertrekken.
Gek om te voelen dat iedereen vooruitgaat, razendsnel, en je er alleen maar naar kan kijken.
En alleswat ik kan doen, is hopen.
Hopen dat het mooie jaren worden ...

5jaar...

2010-08-24T11:04:00.000-07:00

Dag Lien,
Lief metekind,

Vandaag word je 5, een vol handje al. Wat gaat de tijd snel, te snel om hem te kunnen vangen. Waar is de tijd dat je pasgeboren was, dat je huilde wanneer je honger had. Dat je weende als we je niet begrepen.
Die tijd lijkt zo ver weg, Lien.
Nu vraag je een koek-of je pakt hem gewoon. Je wordt boos wanneer we je niet begrijpen en je lacht wanneer je gelukkig bent.

5 jaar al, lieve Lien; toen was ik pas meter. Jij was pas metekind. En we zijn er beide in gegroeid, denk ik.
Ik kan je nu al eens af en toe mee op stap nemen om iets leuks te doen. En als je stout bent, straf ik je. En ik voel me daar niet langer schuldig om.
Ook jij kan me zonder blikken en blozen ‘stomme’ noemen, maar ik merk ook dat je, geheel onbewust, belang hecht aan die meter-metekind band.

En lieve Lien, laat ons rustig verder groeien. Laat mij ‘meter’ zijn en niet ‘een meter’. Wat jij zal al-tijd ‘mijn metekind’ en niet ‘een metekind’ blijven.
Ik weet nog, Lien, dat ik je bij je doop graag een levensweg zonder obstakels had beloofd. Maar zoiets kan een mens geen ander mens beloven. Ik heb je wel beloofd om er altijd voor je te zijn. Om je val te breken en je glimlach te delen. En ik hoop dat ik daar als meter zijnde een beetje in slaag.
Want, zoals je zelf zeker al opgemerkt heb, zit het leven vol obstakels. Van een zere knie tot vriendinnetjes die soms stout doen. Van ‘eet je bord leeg’ tot ‘nu moet je gaan slapen’. Het is niet altijd even leuk, die obstakels. Maar ze leren je veel, dat beloof ik je. En meestal lijken die obstakels achteraf bekeken vaak veel kleiner dan jij dacht dat ze waren. En ze maken de glimlach nadien zoveel mooier en rijker.

Lieve Lien, na 5 jaar is het misschien tijd om die belofte nog eens opnieuw te doen? Ik zou je nog steeds heel erg graag een levenspad zonder obstakels, valstrikken en doodlopende straatjes beloven. Maar dat kan ik niet. En misschien wil ik dat, door zelf te groeien, ook niet meer. Want het zijn de harde momenten, de droevige dagen die je maken tot wie je bent. Maar ik ben er nog steeds om je val te breken en, uiteraard, ook om je glimlach mee te delen. En dat die dagen heel talrijk mogen zijn.

Dikke kus,

Je meter,

Tijd

2010-08-05T09:29:00.000-07:00

Lieve schat,

Al is er de laatste tijd niet zoveel tijd. ‘Tijd’ als in: samen op het gemak dingen samen doen. Bij elkaar zijn en écht genieten van elkaars aanwezigheid. Meestal ben jij/wij de baan op.
Denk er maar eens aan wanneer we voor ’t laatste ’s middags konden vrijen om nadien lekker loom in slaap te vallen. Of samen een hele zaterdag het stad intrekken, gewoon om wat te kijken en te kopen. Of samen eens rustig op restaurant gaan en teveel wijn drinken.
Maar, zoals je weet, ik bewonder je om deze ambitie. Om je besluit om van je leven het beste te maken, en geen genoegen te nemen met ‘genoeg’ of ‘middelmatig’.

Dikke kus,

Papa op pensioen

2010-06-22T10:23:00.000-07:00

Lieve papa,

Ik hoop dat je van je feest genoten hebt.
Dat je genoten hebt van alle mensen die er waren voor jou.
Dat je genoten hebt van alle mensen die je een geweldig pensioen toewensen.

Dag papa,

De tijd vliegt. Waar is de tijd dat je mij naar school moest brengen? Of de tijd dat je de maandag pas om half acht thuis was, en wij allemaal op je zaten te wachten?
Of de tijd waarin ik graag groot jou wou zijn, en jij wou toen misschien even op pensioen.

En nu is het zover, papa.
Ik ga terug studeren, klaar om ervaringen op te doen die me later van pas kunnen komen. Klaar om een eigen leven uit te bouwen.
Jij klaar om met pensioen te gaan. Om samen met mama en al je kinderen en kleinkinderen van deze laatste fase te genieten.
Tijd om uit te slapen, om op vakantie te gaan. Tijd voor voetbalmatchen en atletiekwedstrijden. Misschien ook tijd om na te denken. En vooral tijd om te doen waar je zin in hebt.
Want, papa, dat is wat ik je toewens.
Dingen doen die je wilt doen. En doe ze vandaag. Of morgen. Maar stel ze niet uit tot binnen enkele jaren. Daarvoor is de tijd te kostbaar.
Maar ook bedankt. Bedankt om al die jaren een lieve en zorgzame papa te zijn. Want ik kan altijd bij je terecht. Om raad te vragen over een zere kuit of over pensioensparen.
Bedankt voor de flauwe mopjes en je gulle lach.
Bedankt om al die jaren eerst aan ons te denken en dan pas aan jezelf.
Bedankt ook dat ik de kans krijg om terug te studeren. Bedankt voor alle kansen trouwens.
En bedankt om, samen met mama, van mij te maken wie ik nu ben.

Het ga je goed,

Waarheen

2010-06-08T06:38:00.000-07:00

Ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten.
Waar ik met mijn verhalen en twijfels heen zou gaan.
Wie me zou troosten als ik huil.
Ik kan me niet inbeelden dat iemand anders me zo kan raken.
Op alle manieren.
Zoals jij me kan doen lachen met je droge humor.
Of hoe ik kippenvel krijg wanneer je me langzaam zoent.
Of, zoals ik kan huilen wanneer we eens ruzie hebben.

Ik zou niet weten wat ik zonder je zou doen.
Met wie ik dezelfde stappen zou zetten, als met jou.
Waar ik heen zou gaan als ik even weg wil.

Ik zou niet weten waar heen.
Links of rechts, of misschien rechtdoor?
Jij bentmijn leidraad, mijn barometer.

Laat me nooit verloren lopen...

Langzaam

2010-05-06T09:24:00.000-07:00

Liefste schat,

Ik ben niet altijd makkelijk geweest de laatste maanden, ik weet het.
Ik heb het je vaak proberen te verwoorden, hoe ik me voelde.
Hoe de knoop vanbinnen telkens groter werd, en hoe klein ik tegelijkertijd werd.
Maar het is moeilijk om dat uit te spreken.
Want ik wil in de eerste plaats een goede vriendin voor je zijn, en geen meisje waar je medelijden mee hebt.
Ik zou het niet kunnen verdragen als je me ineens niet meer zou plagen.
Gewoon omdat je denkt dat ik dat niet aankan.
Dus ik nam je gewoon wat vaker vast, zocht wat vaker naar bevestiging.

Maar ik voel dat ik langzaam maar zeker. Door de rust, door de steun, door de liefde weer een beetje meer vat op mezelf krijg.
Hoe ik af en toe weer eens een slaaprijke nacht hebt, in plaats van een slaaploze.
Hoe ik af en toe weer langer dan 22h kan wakker blijven.
Hoe ik af en toe weer eens écht kan lachen.
Hoe ik af en toe weer voel dat ik leef.

En dan wil ik je bedanken.
Bedanken omdat je me al die tijd hebt bijgestaan.
Dat je mijn buien en tranen zonder vragen beantwoord hebt.
Dat je me liet uitrazen en huilen.
Zonder mij scheel te bekijken.

Dan wil ik je zeggen dat ik je graag zie.
Dat je me nooit verlaten mag.
Maar ik ben niet zo'n prater.
Dus ik neem je maar wat vaker vast, schenk je vaker een glimlach en probeer je te tonen dat ik de jouwe ben.
En dat ik langzaam maar zeker weer kan zijn, en niet langer in beslag wordt genomen door mijn gedachten.

Dikke kus,

Knip!

2010-03-19T07:37:00.000-07:00

Dan davert de grond eventjes onder mijn voeten.
En in één seconde ben ik terug in de werkelijkheid.

En dan weet ik, meer dan eens.
Dan weet ik dat jij het bent.
Jij waarmee ik oud wil worden.
Jij waarmee ik mijn levenspad wil bewandelen.
Jij waar ik van hou.
Dan voel ik dat er geen wereld is, zonder jou.
En dat die er ook nooit meer zal zijn.
Dan vrees ik voor een dag dat jij er niet meer zal zijn.
Want al mijn waarheden, al mijn dromen en verlangens zijn op jou gericht.

Ik zie je graag.

Sorry

2010-03-01T10:44:00.000-08:00

Dan zie ik dat ge 't echt meent.
Dat uw ogen er een beetje rood uitzien en dat ze niet meer lachen.
Dat ge het u echt aantrekt.
En dan, dan breekt mijn hart.
Want het was nooit de bedoeling, nooit met die achterliggende gedachte.
En ik wil u enkel vasthouden, u geruststellen.

Want ik wil verder met u.
Met u en met alles wat bij u hoort.
Uw bruine ogen en uw sociale gedrag.
Uw laat-opblijf-gewoonte en uw pastaverslaving.
Met uw familie en uw vrienden.
Maar vooral met uw dromen & toekomstperspectieven.

Dus sorry, lieve schat.
Ik droom je dromen mee.
Leef je leven mee en elke hartbeat is voor jou!

Jij? Jij!

2010-01-13T06:29:00.000-08:00

Liefste schat,

Jij en ik.
Ik blijf het een ontzettend leuke combinatie vinden.
Nog steeds, na bijna anderhalf jaar.
Ik zou me geen leven kunnen inbeelden zonder jou.
Zonder toekomstdromen mét jou.

Ik mis je nog steeds als ik je niet zie.
Bij alles wat ik doe, denk ik aan jou.
Ik geniet ervan om je te zien voetballen.
Hoe je dan scoort en om je dan te zien glunderen.

Ik kijk ernaar uit om ons te settelen.
Een eigen huisje, onze eigen toekomst.
Inrichten volgens onze smaak, onze zin.
Elke ochtend naast je wakker worden, elke avond naast jou in slaap vallen.
Samen boodschappen doen, samen tv kijken.
Samen naar ons werk vertrekken, en samen een luie avond hebben.

Ik ken je gebruiken, je gewoontes, je ergernissen en je frustraties.
Ik weet wanneer ik je met rust moet laten, of wanneer je net wil praten.
En ik weet dat ik de laatste maanden niet de gemakkelijkste was.
Maar ik weet dat ik je wil.
Om alle gevoelens die ik voor je koester.
Omdat het mij ook pijn doet als iemand jou kwetst.
Omdat die toekomstdromen er zijn.
Omdat ik altijd bij je wil zijn.
Omdat ik droom van onze trouw.
Omdat ik je ongezouten mening nog steeds weet te waarderen.

En, omdat ik weet dat vlinders veranderen in iets diepers.
En, misschien, he, voel ik voor de eerste keer wat er dan komt: liefde.
Liefde met een grote 'L'.
Ook al zijn er soms ergernissen.
Of een ruzie.
Ook al wil ik soms gewoon eens slapen dan nog verder te babbelen.
Ook al doe ik soms een kort en moeilijk.

Jij bent het, liefste schat.
Mijn schat.
Jij bent het.
Voor altijd.

Mijn 2009

2009-12-31T01:12:00.001-08:00

Weer een jaar voorbij, weer een jaartje ouder.
En wijzer en gelukkiger.

- Mijn rijbewijs gehaald!
- Weekendje Brugge met de zussen, schoonzus en de mama
- Lang weekendje zee met 't vriendje
- Weekendje Hasselt met 't vriendje
- 2 weken Griekenland met mijn vriendje (dat 't zalig was)
- Niet meer verder vermagerd, maar de goede voornemens voor 2010 zijn gemeend!
- Mijn eerste blaasontsteking (laat het ook de laatste zijn!)
- 21 geworden
- Veel gespaard met oog op de toekomst
- Doop van de tweeling
- Verrassingsfeest voor ons mama!
- Leuke afspraakjes met vriendinnen
- Géén Werchter dit jaar
- Trouwfeest tot in de vroege uurtjes
- Mijn 'schoonfamilie' leren kennen
- Veel in de file gestaan
- Een belangrijke beslissing genomen; stoppen met werken in de zomer en terug naar de studieboeken!
- Mijn vriendje is niet meer mijn vriendje maar mijn verloofde
- Het mooiste aanzoek ooit

En traditiegetrouw ben ik waarschijnlijk weer een heleboel gebeurtenissen en mensen vergeten. Maar toch bedankt aan iedereen die 2009 net dat tikkeltje specialer en waardevoller hebben gemaakt. Aan diegene die hebben gelezen & geluisterd. Raad gegeven of gewoon hun ongezouten mening.
Bedankt!
Maar toch vooral een dikke merci aan mijn vriendje, om er al-tijd te zijn. Om mij eens goed vast te nemen als ik het nodig heb en mij te steunen bij alles wat ik doe. Dankje, lieve schat

En aan iedereen t beste voor 2010!

Vroeger - Nu

2009-12-28T11:01:00.001-08:00

Vroeger vond ik gemis iets voor pubers.
Net zoals mensen die elkaars hand vasthouden tijdens een familiefeest.
Of mensen die zeiden dat ze 't liefst héél de dag bij hun lief waren.

Ik moet op mijn mening terug komen.

Ik mis u altijd, als ge niet bij mij zijt.
Maar als ik u langer dan 2-3 dagen niet zie, dan voel ik me minder gelukkig.
En ik hou het liefst van al uw handen vast, als er volk bij is.
Iedereen mag toch wel weten zeker dat wij bij elkaar horen.
Wat zeg ik? Dat wij verloofd zijn!

En ik zou u 't liefst elke dag zien, daarom niet hele dagen.
Want das niet gezond, maar toch.

Ik geniet meer van de dingen als jij ergens in mijn buurt bent.
't Is alsof ik dan meer voel, zie, ruik, proef en hoor.
Alles staat op scherp.

En tuurlijk, tuurlijk zijn er die dingen die na bijna anderhalf jaar onoverkomelijk zijn.
Zoals kleine ergernissen.
Maar in vergelijking met wat ik voel voor jou, zijn die miniem.
Zoniet onbestaande.

2009-12-05T09:27:00.000-08:00

Ik rij naar huis.
't Is al donker
De zoveelste file.

Voor de zoveelste keer dwalen mijn gedachten af naar jou.
Over hoe het ooit tussen ons begon en waar we nu al staan.
Over hoe ik je niet meer zou kunnen missen.

En toch.

Die eerste passie is over.
Het onbekende is weg, al ontdek ik elke dag nog dingen aan jou.
't Voelt vertrouwd nu & veilig.
En dat is goed.
Ik zou je niet meer kunnen én willen wegdenken in mijn wereld.
Waar mijn naam wordt uitgesproken, volgt meestal die van jou in éénzelfde adem.

Die eerste passie is over.
't Is serieus nu.
Maar 't was wennen aan dat gevoel.

Maar ik weet dat het goed zit.
Omdat ik je nog steeds mis als je niet bij me bent.
Omdat ik 't liefst van al elke dag je stem hoor.
Hoe ik ervan geniet om naar jou te kijken.
Omdat ik je ken.
Of begin te kennen.

Die eerste passie is over.
Maar ik zie je graag nu.
Voel me veilig bij jou.
Wil bij jou mijn thuis maken.

En misschien he, is dat een véél beter gevoel!

Gij, alleen

2009-11-16T10:48:00.001-08:00

Omdat gij het bent, lieve schat
Al al die maanden
Waar ik aan denk
Ik vraag me af wat je doet, waar je bent
Of je aan mij denkt

Ik voel kriebels als ik je zoen
Als ik zie dat je mijn naam schrijft
Ik droom
Alleen over jou

Omdat gij het bent, lieve schat
Gij
De eerste die dit alles in mij losmaakt
Gij
Waarmee ik een nestje wil

Gij
En gij alleen

En sorry voor de tranen, soms
Of voor een hard woord
Of voor mijn angst in het leven
Of voor de muizenissen in mijn hoofd

Maar bedankt
Voor die knuffels wanneer ik t nodig heb
Voor al de 'tis niks'
Voor de geruststellingen en de stabiliteit

En dan weet ik meer dan eens...
Met jou wil ik oud worden

Echt!

2009-10-15T10:59:00.001-07:00

Je stuurt me 's avonds laat naar de nachtwinkel.
Tegen mijn goesting vertrek ik, ik laat de trappen onder mijn hakken daveren.
Vloek binnensmonds. 'dju seg, ík heb geen dorst en al helemaal geen nicotine drang'
Ik stap snel, twijfel over welke wijn ik zal kiezen en wandel snel terug.
Ik kom binnen, nog steeds een beetje vloekend.
Mijn mond valt open.
Ik hoor Aerosmith, zie kaarsjes, rozen.
Een champagnefles, twee glazen en een kaartje.
U zie ik ni?!
Ik lees het kaartje, t wordt langzaam duidelijk.
Ik zoek u, vind u niet.
Roep u, en opeens, ben je daar.
Vanop het dak, recht mijn armen in.
'ge wilt toch he?!'
'ja, alleen met u'
en ge geeft me een doosje, met een prachtige ring. Schuift die rond mijn vinger.
We praten, drinken champagne en genieten.
Zo had ik het enkel kunnen dromen.

Als ik 's nachts naast u wakker word, voel ik aan mijn vinger.
Oef, de ring is er, ik heb het niet gedroomd.

Verloofd zijn, dat voelt goed, omdat het met u is.

gij!

2009-09-25T08:11:00.001-07:00

Vakantie.
Griekenland.
14 dagen bij u zijn.
Dag & nacht.
Daar ongelooflijk van genieten.
Samen met u wakker worden, samen met u gaan slapen.
Altijd samen, en geen ruzie hebben.
Nog verliefder zijn dan ervoor.
Da's een teken. Toch?
Gij die mij verzorgd als ik ziek ben.

En nu.
Nu mis ik u!

Ik mis u

2009-07-03T09:43:00.000-07:00

Nooit gedacht dat ik u zo zou missen.
Ik mis u altijd als ge niet bij mij bent, dat wel.
Al meer dan tien maanden is dat zo.
Bij u zijn, blij zijn.
Afscheid nemen, niet bij u zijn.
U missen, constant aan u denken.
Uitkijken tot wanneer ik terug zie.

Maar nu, zie ik u langer niet.
Welgeteld 5 dagen.
Belachelijk kort, waarschijnlijk, maar toch …
Ik mis u.

En een weekend zonder u, das anders.
Das rusten en relaxen.
Maar zonder u.
Dus anders, en minder leuk.
En hoe langer ik u ken, hoe meer ik u mis.
Hoe meer ik verlang naar een nestje voor ons.
Om thuis te komen en toch helemaal mezelf te kunnen zijn.
Om altijd naast u wakker te worden en samen een ochtendhumeur te hebben.
Om altijd samen in slaap te vallen, altijd te laat.

En ik mis u.
Maar de gedachten aan u, aan ons maakt het heel wat dragelijker.

Feest!

2009-06-16T07:10:00.001-07:00

Het was spannend, die laatste dagen. Wist ze het nu of niet? Had ze enkel een vermoeden? Zou alles wel goed verlopen?
Ze was verrast. En het was super. Ze viel uit de lucht en was content. Echt content. En wij waren allemaal nerveus, totdat ze binnen was.

Man, wat een opluchting! Daarvoor zing ik graag abba in een glitterjurkje. Daarvoor eet ik graag een viergangenmenu en blijf ik grààg tot vijf uur wakker.
Maar ook een beetje spijt. Spijt dat datgene waar je al een jaar mee bezig was, voorbij is. Maar ’t was goed en ons mama heeft ervan genoten.

Maar toch, bedankt. Bedankt aan onze papa die met het idee kwam, die veel werk heeft verricht. Bedankt aan alle mensen die zijn gekomen om dit voor ons mama onvergetelijk te maken. Bedankt aan mijn vriendje om te helpen en de emoties op te vangen de dagen en uren voor het begon. Bedankt aan de broers en zussen om samen aan één touw te trekken.
En bedankt, lieve mensen, om ons mama graag te zien.

SSSSHHHT!

2009-06-05T07:48:00.000-07:00

Ik hou van de manier waarop ge met mij omgaat. Hoe we samen kunnen zeveren en onnozel doen. Maar ook van onze serieuze gesprekken. Over geld en samenwonen. Over 't verleden en onze toekomst. Hoe ge dingen kunt vragen, dingen waar ik anders niet echt zou bij stilstaan.
Ik hou ervan hoe ge me dingen leert.

Ik hou graag uw hand vast, om tegelijkertijd over uw vingers te wrijven. Ik loop graag hand in hand met u over straat. Ik word graag naast u wakker, val graag naast u in slaap. Ik hou ervan om naar u te kijken terwijl ge slaapt. Hoe ge draait en keert en soms lichtjes snurkt. Ik hou ervan om voor u te zorgen. Om voor u te koken. Ik hou ervan om u een desperado'ke klaar te maken. Ik ben blij als ge zegt dat ik goed voor u zorg.

Ik hou ervan om samen met u te dromen. Over een huis, een tuin en kindjes. Over hoe het zou zijn binnen 30 jaar. Ik hou ervan om te denken aan later, alleszinds als dat met u aan mijn zijde is. Hoe we fantaseren over uw wit kostuum waarin ge zou trouwen met mij.

Is 't duidelijk, crazy one? Ik hou van u.
Maar sssht!

13/06

2009-06-03T12:33:00.000-07:00

13 juni.
De datum was al lang gekozen.
De datum voor jouw verrassingsfeest. Wat jij een aantal jaren geleden voor papa met veel liefde had georganiseerd, wou hij voor jou terugdoen. 60, het wordt zowat de leeftijd van de verrassingsfeesten he.
Het zoeken naar een zaal, een goede kok, een dj kon beginnen.
Maar wat is een feest zonder genodigden?
Dus begon ons papa aan een lange zoektocht naar ex-collega's, vriendinnen, mama's die ook aan de schoolpoort stonden.
En de lijst werd langer en langer. Al zullen er waarschijnlijk ook mensen zijn die je er ook graag had bij gehad. Zo denk ik maar aan mémé, opa en Kaliene.

En nu is het bijna zover. De tafelversiering is gekocht, onze acts voorbereid. Nu kunnen we enkel heel stilletjes hopen dat iedereen zijn mond houdt. Dat in die laatste weken niets per ongeluk aan jouw oren komt.

En mama, wat gaat de tijd snel. Jij 60, ik 21. Jij klaar om van je oudere dag te genieten. Samen met papa aan zee. Of met je kleinkinderen, genietend van al dat jong leven om je heen. Ik klaar om mijn vleugels uit te slaan. Verliefd en vol verlangen naar al die jaren die nog moeten komen.
En ik geniet van mijn lief, van de dagen die we samen hebben. Maar ik ben telkens ook blij dat ik naar huis kàn. Naar dat warme nest dat jij (en papa) mij altijd gegeven hebben. Waar er altijd wel een kaars brandt en het altijd ruikt naar versgebakken brood of cake. En waar er altijd wel iemand is die naar je luisteren wil.
En ik weet dat je er, door de gebeurtenissen heen, niet altijd van overtuigd was dat je het goed deed. Ons opvoeden. Al wil ik je daar graag in tegenspreken. Ik ben blij met mijn ouders, met mijn opvoeding, met de waarden en normen die ik heb meegekregen. Met alle kansen die ik krijg en gekregen heb.

Lieve mama, als ik je iets moet toewensen voor de komende jaren, dan wens ik je veel mooiemomenten toe. Momenten waaruit jij geluk put.
En zet af en toe al die zorgen eens aan de kant.

Way to go!

2009-03-19T02:50:00.000-07:00

Weet je ’t nog? Zeven maanden geleden? Ons eerste afspraakje. De zon scheen toen ook. Hoe we wat verlegen en onwennig de winkelstraat afwandelen, op zoek naar een leuk terrasje. Hoe ik eigenlijk vooral zweeg. Omdat ik zeker wou weten dat je me écht wilde, en dat je niet was zoals de rest. Maar ook hoe snel je me liet ontdooien en hoe snel ik me veilig voelde bij jou. Hoe je me thuis afzette, op honderd meter van mijn deur, omdat ze ’t thuis nog niet mochten weten. Hoe je me drie roosjes gaf, die ik tot de dag van vandaag nog steeds bewaar.

Je bent niet zoals de rest, dat weet ik na al die maanden nu wel zeker. Ik kan me niet meer inbeelden dat je er niet zou zijn. Dat ik je telefoontjes, stem en aanwezigheid zou moeten missen.

Zie ons nu, na die zeven maanden. Op elkaar ingespeeld maar nog elke keer verrast. Hoe mijn kot langzaam ons plekje wordt. Hoe we plannen maken om samen te wonen. Hoe we naast elkaar in slaap vallen. Intussen voorgesteld aan mijn familie, en ze zijn allemaal even gek op jou als ik. Hoe ik ondertussen 14kg vermagerd ben. Mede dankzij jouw steun en soms strenge hand.

Zie ons, lieve schat, na die zeven maanden. Ik wil er nog veel meer!

Mijn 2008

2009-01-03T08:04:00.001-08:00

Mijn 2008. Terugkijken op een jaar valt nooit mee, toch niet voor mij. Meestal vergeet ik de belangrijkste gebeurtenissen.Wat ik me wel herinner:
- Drie neefjes erbij, waaronder een tweeling! Tuurlijk dat dat geboortecijfer in België stijgt!
- Paar keer iemand leren kennen, maar niet genoeg vertrouwen om een stap te zetten.
- Mijn fantastisch vriendje leren kennen, die me wel genoeg vertrouwen gaf om dolverliefd te worden. Dankje, crazy one, voor àlles! En dat er nog véél maandjes mogen volgen.
- Een dagje meer gaan werken per week
- Een week Duitsland
- Verven!
- Een leuke Werchter meegemaakt, dankje Katrien!
- Kort haar dat steeds maar langer en langer wordt
- Sex&the city (her)ontdekt
- Een mislukte poging om mijn rijbewijs te halen
- Aan therapie begonnen en ermee gestopt
- 11 kilo lichter dan aan het begin van 2008, but way to go!
- Begonnen aan fitness, en tot op heden doe ik dit nog steeds
- Geslaagd met onderscheiding op de avondschool
- Véél gelezen

En waarschijnlijk zijn er nog talloze dingen, waar ik nu niet direct aan denk. Maar zeker en vast bedankt aan àl die mensen waarmee ik in 2008 gelachen, gefeest, gepraat, gegeten en geleefd heb. Bedankt aan diegene die er waren wanneer het niet zo goed ging.Maar een extra dikke merci aan mijn vriendje.

Ik voel de pijn met je mee

2008-12-27T02:59:00.000-08:00

Ik voel de pijn met je mee.

Het stond te gebeuren, maar dat het zo snel zou gaan? Het is vreemd om mijn optimistische, levenslustige vriend te zien rouwen. Maar ik ben blij dat je me vertelt wat je voelt, hoe je erover denkt. Dat je me vertelt over de herinneringen die in je opkomen. Hoe je vertelt over jullie vakanties samen. Hoe zij jou zag als de ideale kleinzoon.Al kan ik enkel je hand vast houden, begrijpend knikken. Want woorden zijn er vaak niet in zo’n situatie. Al weet ik wat je voelt, maar écht begrijpen is natuurlijk een andere zaak.
Maar ik ben blij dat je me vraagt om mee te gaan. Mee te gaan om haar een laatste groet te brengen. Omdat ze me zo graag wou zien, en omdat dat nooit gebeurt is.Ik ben blij voor de manier waarop je me nadien Brussel laat zien. Hoe je me vasthoudt in de trein en vraagt of ik er geen spijt van heb?
‘Van?’
‘Mee te gaan kijken naar mijn oma.’
‘Nee, tuurlijk niet’‘Zeker, he? Ge gaat er toch geen nachtmerries van hebben? ‘k Zou niet willen dat je me dat verwijt’
‘Héél zeker.’
En hoe je me dan zoent.

Ik voel de pijn met je mee, lieve schat.

Emancipatie?!

2008-11-28T02:26:00.001-08:00

Vroeger droeg ik steevast een broek, meestal ook wel platte schoenen. Ik zou me nooit laten veranderen door een man. ’t Vriendje moest maar voor mij koken. En later als ik zou gaan werken, mag hij voor de kindjes zorgen die er nooit zouden komen.
Maar nu, sinds ik jou ken, is alles een beetje verandert.

Ik vind het heerlijk om voor je te koken, zeker als je nadien zegt dat je het héérlijk vond. Ik hou ervan om me in jouw bijzijn vrouwelijk te voelen. Op hoge hakken en met een kleedje.
Mijn ambitie blijft, maar met jou wil ik me misschien wel settelen. Wij twee en met jou misschien wel kindjes.
Al is dat allemaal nog verre toekomst.
Speciaal voor jou kuis ik mijn kot, steek ik de kaarsjes aan en hou ik mijn ogen open om naar je verhalen te luisteren ook al ben ik doodop.

Je geeft me veel. Maar ik krijg niet genoeg van je!

Maandagavond

2008-11-04T07:38:00.000-08:00

Maandagavond. Rond een uur of vijf. 't Wordt al een beetje donker. De wind waait hard. Ik stap van mijn werk naar de metro. Met een hoofd dat nog vol zit met werk. Gedachten aan werk. Over werk. Mijn werk.
Maar ook geadachten aan jou. Over jou. Mijn jij.
Ik kan enkel denken 'shit, ik ben écht verliefd op die gast'.

6 things about me

2008-10-21T06:03:00.000-07:00

Blijkbaar ben ik getagged, en wel door Antoon http://www.ntone.be en nu moet 6 onbelangrijke dingen over mezelf vertellen (God, er zijn er zoveel...).

1) Ik draag al-tijd zwarte sokken
2) Ik heb een nep i-phone (jawel, de hi-phone)
3) Ik loop sinds kort rond op hakken (en geen kleintjes, nee)
4) Ik ben mijn haar aan 't laten groeien
5) 't Schijnt dat ik vaak 'neen' 'ja' en 'ikweetni' zeg
6) Ik ben 64 dagen samen met mijn vriendje

Meer gevoel

2008-10-14T02:57:00.000-07:00

Mag ik zeggen dat de eerste onstuimigste verliefdheid over is? Ik moet u niet meer constant smsjes sturen, ik moet er ook geen constant ontvangen. Ik sta niet meer te bibberen op mijn benen als ik u ga zien. Ik denk niet meer heel den tijd dat ge mijn hart gaat breken, zelfs niet meer als ge een half uur te laat arriveert.
Ik kan 3 dagen overleven zonder u te zien.
In ’t begin toen ik dit voelde, had ik schrik. Schrik dat mijn verliefdheid over was.
Maar als ge in mijn ogen kijkt, mij vastneemt. Als ge met me babbelt of mopjes maakt. Dat weet ik dat het zonder u pijn zou doen. Wanneer ik mij bedenk dat ik het zonder u zou moeten doen, zijn dat gedachten die ik liever ni heb.

Ik ben nog steeds blij met uw berichtjes en telefoontjes. K straal wanneer ik u ga zien en ge zijt de hele dag in mijn gedachten. Ik kàn overleven als ik u 3 dagen ni zie, maar ’t liefste van al zou ik u elke dag wakker kussen en ‘slaapzacht’ zeggen.
En ik wéét dat mijn verliefdheid niet over is, dat dit alles tussen ons maar net begonnen is. Maar het onzekere, het prille is eraf. Maar heeft plaats gemaakt voor zoveel meer.
Voor diepgaande babbels, voor zachte aanrakingen, voor blikken van verstandhouding, voor gewoontes die je van elkaar kent. Voor stabiliteit, voor rust in mijn hoofd, voor zoveel dingen die ik nog met je wil doen.

Ik mag dus zeggen dat de onstuimigste verliefdheid over is. Maar er is zoveel meer gevoel in de plaats.

Opa

2008-10-08T01:51:00.000-07:00

De laatste dagen keren mijn gedachten automatisch terug naar jou. Ik neem regelmatiger je doodsprentje nog eens vast. Kijk vaker naar de foto op de kast.

't Is een jaar geleden dat je gezondheid aanzienlijk achteruit ging. Je haar begon uit te vallen, je werd steeds maar magerder. Er bleef weinig over van de sterke opa die ik 19 jaar had gekend. Je dronk geen Palmkes meer, sigaren bleven uit je mond.
Wandelen deed je niet meer, je was gekluisterd aan je rolstoel.

't Zal ook ongeveer een jaar geleden zijn dat ik je voor 't laatst levend zag. En God, wat voel ik me soms nog schuldig dat ik je niet vaker ben komen bezoeken. Niet enkel die laatste weken, maar eigenlijk heel mijn leven.
Maar je was zo sterk, en ik dacht dat je er altijd ging zijn. Dat er nog genoeg tijd was voor alle vragen die ik je wilde stellen, voor alle verhalen die ik nog van je wilde horen.
Tijd om een grootvader te hebben, en om kleinkind te zijn.

Over zes weken zal je een jaar dood zijn.
En ik mis je nog steeds.

Koesteren

2008-09-29T07:02:00.001-07:00

Ik koester.
Ik koester de momenten waarop we hand in hand door het park wandelen.
Omgeven door blije gezichten die van de najaarszon genieten.
Ik koester de momenten waarop we samen op een bank zitten. Hoe we babbelen over alles en niets.
Hoe we vertellen over ons droomhuis, droomomgeving. En hoe ik jou automatisch mee op dat lijstje zet.
Ik koester de momenten waarop we samen in de zon zitten, op een terras.
Hoe je mij de wijn laat kiezen en laat proeven.
Ik koester de momenten waarop je vertelt dat je me een schone madam vindt.
De momenten waarop je mijn hand vast neemt, me streelt, me zoent.
Ik koester de momenten waarop je straalt, omdat je maten zich bijvoegen aan onze tafels. Hoe je met hen praat, grappen vertelt en herinneringen ophaalt.
Hoe je me terwijl streelt en zoent.
Ik koester de manier waarop je me op tijd naar huis brengt omdat ik ’s anderdaags vroeg op moet.
Ik koester jou.

Verkleinen?!

2008-09-24T08:27:00.001-07:00

Het wiebelt en schokt wanneer ge aan het sporten zijt, het belemmert uw zicht op de tippen van uw tenen.
Mannen praten ertegen alsof uw gezicht dààr staat en als dat zo zou zijn, dan zouden ze inderdaad recht in uw ogen kijken.

Absoluut, t gaat hier over borsten. En wel over de mijne.
Ze zijn te groot. T wiebelt dus echt bij t sporten, en ik kan inderdaad niet goed zien of die nagellak nu al van mijn teennagels is. En het is dan ook al meerdere keren gebeurd dat mannen denken dat ik een wandelend paar borsten ben.
Nuja, met bovenstaanden feiten zou ik allemaal nog kunnen leven. Maar ik voel me er onzeker door, en lelijk.
Als ik bh's ga kopen, heb ik met geluk keuze uit drie modellen. En meestal ni de meest trendy modellen. Ze zitten me in de weg bij t-shirts passen. Bikini's zijn er niet voor gemaakt en tis méér dan een handjevol.
En daarmee heb ik een besluit genomen!
Ik laat ze verkleinen! 't Vriendje, de mama en de papa, de vriendinnen...ze hebben er allemaal begrip voor. Nu ist wachten op de papieren van de mutualiteit en de meteamorfose kan beginnen!
Duimen jullie mee voor een geslaagd resultaat?

Jij en mijn gemis

2008-09-18T09:39:00.000-07:00

En soms zie ik je enkele dagen niet. Door omstandigheden, door t werk.
En dan mis ik je.
Natuurlijk mis ik je dan.
Ik mis dan al die kleine dingen. Kleine dingen die ervoor gezorgd hebben dat ik verliefd op je werd. Dat ik langzaam de stap durfde te zetten om je toe te laten. Om tegen vrienden en familie over je te vertellen.

Dan mis ik de manier waarop je me 'crazy woman' noemt. De manier waarop je hand op mijn dijen rust tijdens 't rijden. De manier waarop je me aankijkt. Of juist de manier waarop je je ogen sluit wanneer ik je kus.

Dan mis ik je galante zelf. Die voor mij de koffer opendoet, die mijn eten betaalt, die mij verwent. Dan mis ik de manier waarop je de deur open houdt.
Dan mis ik je stoere zelf. De manier waarop je duidelijk maakt dat je blij bent met mij. De manier waarop je je kleedt. Hoe je rookt, hoe je praat.

En dan zie ik je enkele dagen niet. En God, wat mis ik je dan.
Maar ik ben blij dat ik dan al die kleine dingen mis.
En ik wil niet dat ze ooit vanzelfsprekend worden.
Ik wil elke dag dankbaar zijn omdat ik je heb.

Ge zijt nen echte man

2008-09-03T03:28:00.000-07:00

Ge zijt nen echte man
Ge zijt nen echte man omdat mijn kot nog rommeliger is als ge vertrek, ge zijt nen echte man door de manier waarop ge uw sigaret vasthoudt en er nen trek van neemt
Door de manier waarop ge over de autosnelweg rijdt en de manier waarop ge schakelt
Ge zijt nen echte man wanneer ge uw hand op mijn poep legt en er even in knijpt
Door de manier waarop ge naar me kijkt als er een stuk bloot vlees te zien is
Ge zijt nen echte vent door 't feit da ge graag voetbal ziet en spellekes speelt

Ge zijt nen echte man omda door al die typische-mannen-houdingen altijd een beetje tederheid doorschemert.
Omda ge uw hand op mijn been legt als ge rijdt, omda ge me altijd wel ergens vasthoudt.
Omda ge me poppemie noemt
Ge zijt teder wanneer ge me zoent en knuffelt
Wanneer ge me thuis brengt en wanneer ge smst da ge zelf veilig zijt aangekomen

Ge zijt nen echte man
Ge zijt mijne man

Eerste schooldag

2008-08-28T09:08:00.000-07:00

Het hangt in de lucht, het is niet meer te ontkennen. De eerste schooldag komt er alweer bijna aan. Moeders die hun kinderen nog snel van nieuwe kledij en schoeisel willen voorzien. Mappen, kaftpapier en pennen verdwijnen uit de rekken.

Opeens lééft Leuven terug. De eerste studenten wandelen terug door de straten. Er is 's nachts weer lawaai op straat. De inschrijvingszakken van de KUL dansen bijna om je oren. Koten worden leeg gemaakt en door anderen weer gevuld.

En ik ben blij dat ik geen student meer ben. Niet onwennigers dan een eerste schooldag. Of je nu kleuter, puber of student bent. Hoe zal het gaan, welke onbekenden kom je tegen en welke oude bekenden zijn dan weer verdwenen?
Wat zullen ze vinden van je nieuwe boekentas en goh, zullen ze me nog wel leuk vinden?
Weer een nieuwe school, weer een massa nieuwe gezichten.

Nee, ik hield er niet van. Van die eerste schooldag? De dag ervoor vloeiden er gegarandeerd traantjes.

Love is in the heart

2008-08-25T02:15:00.000-07:00

Ik voel me begeerd door je kussen, veilig onder je aanrakingen. Ik ben graag bij jou. Ik voel me vrouw door je hand op mijn poep, ik voel me een verliefd pubermeisje omdat ik in je gezelschap steeds moet giechelen.
Ik voel me volwassen als ik hand in hand met je door de straten loop, ik voel me kind omdat ik de uren aftel tot ik je weer zie.
Ik voel me zelfzeker omdat ik van jou ben, en jij van mij.

Maar tussen al deze gevoelens door voel ik me soms ook gewoon ontzettend bang. Bang om nog eens gekwetst te worden en bang om alleen gelaten te worden. Bang om me eindelijk weer eens te binden en dan los gelaten te worden.
Bang om aan iedereen te vertellen dat ik verliefd ben en nog banger om nadien te moeten vertellen dat ik weer alleen ben.

Al probeer ik te genieten, van jouw aandacht en lieve woorden. Van de vlinders en je blik. Ik geniet van je kussen en je aanrakingen. Van de tikjes op mijn poep.

Ik ben dus verliefd.

Met u

2008-08-20T02:27:00.000-07:00

Ja, t zijt gij waar ik aan denk als ik opsta
en t zijt gij waar ik aan denk als ik wakker word
T zijt gij da ik wil vastpakken als er moeilijke momenten zijn en uw hand wil ik vasthouden als ik door de straten wandel
Tis aan u da'k denk als de zoveelste tante vraagt of ik nog geen vriendje heb
En tis dan ook met u da'k op het volgende familiefeestje wil binnen wandelen, zodat die tantes eindelijk ophiuden met zeuren over vriendjes en over hunne jonge tijd
Tis met u da'k dan wil babbelen, en tis u da'k dan aan iedereen wil laten zien
Tis u da'k wil kussen, en tis door u da'k wil gekust worden als ik ga slapen en als ge me wakker maakt. Tis door u da'k gekust wil worden in t midden van straat en op elk moment dat eigenlijk ni zou mogen.
Door u wil ik geknuffeld worden als ik aan t koken ben en op uwe schoot wil ik in slaap vallen voor de tv.
Tis dan ook met u da'k naar de cinema wil gaan en in de popcorn grabbelen, om daar uw hand te vinden en er eventjes in te knijpen.
Tis met u da'k op café wil gaan en teveel drinken zodat we de hele nacht blijven filosoferen over t leven om tot de conclusie te komen dat het er eigenlijk helemaal ni toe doet zolang ge maar gelukkig zijt
En tis bij u da'k me veilig wil voelen, tis me u da'k wil vrijen..gedaan met de avontuurtjes.
Tis met u da'k oud wil worden
En weetge, misschien wil ik met u wél kindjes...

Lief metekind

2008-08-17T02:39:00.000-07:00

Lieve Lien,

Toen mijn gedachten de laatste dagen naar jou gingen, kon ik enkel bedenken dat je 3 jaar geleden nog veilig in de buik zat. En je hebt langer dan voorzien op je laten wachten. 17 augustus 2005, toen was je er eindelijk.
Toen werd ik meter. Jij metekind. Mijn metekind. Mijn lief metekind.
3 jaar geleden zat je dus nog veilig in de buik bij je mama. Ik heb toen veel tegen je gepraat. Soms luidop, soms in stilte.
Ik wou je zoveel vertellen, beschermen misschien. Want eenmaal uit die veilige bolster komen de invloeden op je af. Is er niemand meer die je voor honderd percent kan beschermen.
Loslaten, noemen ze dat zeker?

En nu ben je drie. Heb je al een deel van de wereld leren kennen. Heeft de wereld jou leren kennen. Je hebt leren rollen, zitten, kruipen, wandelen, springen, rennen. En logisch dan dat je af en toe eens viel. Maar je stond op. Een kusje erop en weer doorgaan.
Je bent zindelijk geworden, zus geworden, je gaat naar school.
Maar meer nog: je weet wanneer je braaf moet zijn, wanneer je sorry moet zeggen, je weet wanneer iemand verdrietig is. Je voelt wanneer er ruzie is, wanneer je maar beter op je tellen past.

3 al, je wordt groot..dat is aan alles te merken. Wat je zegt, wat je kan, hoe je jezelf uitdrukt, ...
3 al, toch nog een beetje klein, dat is soms te merken. Hoe je soms nog hulp nodig hebt, of op je mama roept, hoe je oogjes soms zomaar toevallen,...
3 al, maar voor altijd mijn lief metekind.

De Metro

2008-08-13T01:41:00.000-07:00

'Bent ge naar Rock Werchter geweest?'. Ik hoor deze vraag in gebrekkig Nederlands mijn oor binnen sijpelen. Ik versta het maar half, want de muziek van iPod loeit staalhard in mijn oren. 'Wablieft?' vraag ik beleefd.
Er zit een meisje naast mij, op de metro, van een jaar of 17. Ze kijkt me vol enthousiasme en verwachtingsvol aan.
'Jaja' zeg ik. Wat overrompeld. De metro, Brussel, België.
Daar spreken onbekenden toch niet tegen elkaar? Allemaal een stuurs gezicht, muziek in de oren, ogen die een boek lezen of gewoon gefixeerd zijn op een punt in de verte.
Ook ik.
Ze vraagt of het leuk was, wie ik allemaal heb gezien. Ik antwoord. Weet mezelf niet echt een houding te geven en stop mijn oortjes dan maar terug waar ze horen. Een paar haltes laten moet ze afstappen. Ze schenkt me nog een brede, welgemeende glimlach.

En dan komt bij mij de vraag: waarom babbelen onbekenden niet meer tegen elkaar? Waarom zeggen we amper nog hallo tegen onze buren?
Waarom babbel ik zelf niet op de metro? Is het uit schrik om geen antwoord terug te krijgen, schrik ommijn uitleg in het Frans te moeten doen?
Je ne sais pas.
Maar eigenlijk voel ik wel een beetje spijt, want zo wou ik helemaal niet zijn.

Randgeval

2008-08-07T07:08:00.000-07:00

Wat gebeurt er als je de grenslijn overschrijdt,
dat dunne lijntje dat een ander intuïtief vermijdt?
Wat als je alleen nog wit ziet en zwart,
als als het grijs vervaagt, meedogenloos verhardt?
Wat als je leeft op het scherp van de snee,
huil je dan alleen of huilt de wereld met je mee?

Hoe verkronkeld moet je denken zijn,
hoe eenzaam, hoe wanhopig moet je zijn
opdat je pijn bestrijdt met pijn?

Majan
Zelfverwonding: hoe ga je ermee om
Laurence Claes, Walter Vandereycken

On-tine

2008-08-03T02:01:00.000-07:00

Is het omdat ik veel liefde in mij heb, en bereid ben om het allemaal te geven? Is het omdat ik kàn openstaan, zelfs na al die slechte ervaringen?
Is het omdat ik soms ook bitter en verdomd rechtuit ben? Is het omdat ik pure seks uitstraal? Is het door de littekens die ik meedraag? Is het door de bevestiging die mijn gedachten nodig hebben? Of ben ik gewoon te lelijk, te stom te weetikveelwat?

Ik weet het niet. Op dit moment weet ik niet zo bijster veel. Ik kan je enkel met zekerheid vertellen dat het vanbinnen allemaal verwarrend aanvoelt.
En misschien is het gewoon tijd om me als een egel terug te trekken in de veiligheid van zijn stekels. Zodat er geen gevaarlijke, pijnlijke invloeden op me af kunnen komen. Zodat ik enkel blijf bij het bekende, het zekere.
Misschien moet ik maar even stoppen met dromen.
Ook al is dat zo on-tine.

Vakantie

2008-07-29T05:36:00.000-07:00

Na een vlotte reis aangekomen in Forbach. Gezellig familiehotel, ruime kamer, zwembad én een infrarood sauna!
Zalig uitzicht vanuit de kamer, goede bedden en véél sla.
Paar keer Baden Baden bezocht, geweldig stadje. Gezellig stadscentrum met leuke winkeltjes, ouder stadsgedeelte en een rijke coté. Gek dat het onderscheids tussen plebs en de anderen daar nog echt bestaat. Terwijl t gewone volk langs de ene kant van de stroom loopt, zit het rijke volk in hun spierwitte kamerjassen te zonnen aan de andere kant.

Met de papa het museum 'les peintres sculpteurs' (http://http//www.relatio-europe.eu/strasbourg-europe/le-rhin-superieur/37-rhino-du-rhin-superieur/3906-peintres-et-sculpteurs-au-musee-frieder-burda-de-baden-baden-)
bezocht.
Zaten mooie dingen tussen, was ook gelegen in een modern museum, voorzien van veel licht en veel plaats.
Ook Freiburg bezocht, heel wat dingen bezocht ginder. Onder andere een paar kerken. T viel me op da die veen 'strakker' zijn ingericht dan de kerken die we hier meestal kennen. En t water liep daar door heel de stad, wel grappig.
Verder nog naar Strasbourg geweest. AAngezien onze papa daar zo'n 20 jaar 3maand per jaar heeft doorgebracht, was er heel wat te zien. En gek eigenlijk om dat stukje van zijn leven ginder te zien. Maar wel fijn.
Verder veel gewandeld, prachtige natuur gezien, goed gegeten en genoten. En wat rust gevonden in t koppeke!
En ohja het beeld van de 'dikke Duitser met witte sokken in zen sandalen. Pint in de hene hand en worst in de andere' is wel degelijk verdwenen nu! Die mensen zijn vriendelijk! En proper!
Enkele impressies:

Holiday

2008-07-20T12:44:00.000-07:00

Weg voor een weekje, 't Zwarte Woud in.
Veel rust, veel natuur, een beetje zon en lekkere wijn, meer moet da voor mij dus ni zijn
Al ben k ook wel bang dat k mezelf een paar keer ga tegen komen.
Maar heb mezelf beloofd om door dien zure appel heen te bijten en misschien zo een stapje dichter bij mezelf te komen.

Tot binnen een week!

Drie jaar

2008-07-19T04:21:00.000-07:00

Lief klein metekindje,

Toen je daarnet op mijn schoot zat met je hoofdje tegen mijn borstkas en je duim in je mond. Zodat je oogjes bijna toevallen je bijna verzonk in een diepe kinderslaap.

Toen kon ik me enkel afvragen wat er van je zou worden. Zou je binnen 2 jaar nog altijd op mijn schoot kruipen en lachen om mijn domme mopjes?
En binnen tien jaar, als je puber wordt? Kom je dan naar mij in plaats van naar je mama met al je kleine en grote probleempjes? Ben ik de eerste die het weet als je een buis hebt op je rapport, en vertel je mij je liefdesleven?Vertel je mij over je eerste kus, je eerste gebroken hart, je eerste twijfels in het leven?
En wat binnen twintig jaar? Mag ik dan getuige zijn op je trouw? Of meter van jouw kindje?En gaan we dan samen shoppen en naar de film? En roddelen we over heel de familie? En over onze venten?

Maar ik kon ook enkel hopen, lieve Lien. Dat je enkel het beste krijgt. De beste schoot en de beste mopjes.Maar evengoed de beste punten en de liefste vriendjes. En ik wou dat ik je kon beschermen. Tegen slechte vrienden en slechte liefjes. Tegen de twijfels van het leven. Als ik dat kon, wees maar zeker dat ik het deed. Maar misschien is dat nu net leven… vallen en opstaan. En leren uit je fouten. Of weigeren om eruit te leren.Wees maar zeker dat ik je wil begeleiden op deze weg, zodat ik kan voorkomen dat jij de fouten maakt die ik heb gemaakt.

En dan hoor ik je stemmetje: ‘gaan we spelen?’ en God, wat ben ik blij dat je nog maar drie bent!

Mijn eerste stokje: zomerherinneringen

2008-07-17T04:18:00.000-07:00

Mijn eerste stokje si, gegooid door http://www.ntone.be en direct eentje om in mijn geheugen te graven. Goed, hier gaan we dan...

- De zomer van '95.
Ik was toen welgeteld 7 jaar oud. We gingen dan altijd met het hele gezin (de mama, papa, 2 broers en 3 zussen) de bergen in. Met onze monovolume (toen die alleen nog maar gebruikt werd voor écht grote gezinnen) en een grote remorque. Dagen op voorhand kriebelde het bij mij al. Zak inpakken, lijstjes maken wat ik moest meenemen...
En dan 's nachts opstaan om een uur of 2 om te vertrekken.
Dat zijn voor mij echt zalige herinneringen. Met zen allen zingen in de auto, sandwichkes eten op een parking aan de autosnelweg, wandelen in de bergen etc.
Maar 't was ook een van die zomers die ik doorbracht met mijn buurmeisje. Van 's middags tot 's avonds samen buiten spelen. Schommelen, geheimpjes vertellen, ijsjes eten, giechelen. Tot je allebei een jaar of 14 wordt en beseft dat je uit elkaar groeit....

- De zomer van 2005.
Mijn eerste Werchter, oeh zo spannend. Zalige mensen leren kennen daar die nu nog altijd vrienden zijn. Leuke sfeer, goeie muziek, super gezelschap. Die zomer kon al niet meer stuk toen.
Marktrock, zee met vrienden en 't besef (of 't gedacht) dat de wereld aan je voeten ligt.

- De zomer van 2006.
Een zomer waar ik o zo lang naar had uitgekeken! Afgestudeerd van 't secundaire onderwijs! Een waaier van keuzemogelijkheden die je hebt. Werchter met het eerste écht serieuze vriendje, trouw van de zus, weekend Den Haag, Marktrock, ...
Al werd het vriendje een ex-vriendje en gebeurde er ook vreemde dingen... die zomer heeft me veel geleerd!

- De zomer van 2008.
Let's hope so!

Gummy bears

2008-07-16T10:31:00.000-07:00

Heerlijke foto's, maar he mag ik ze ook nog gewoon in mijn mond steken?

K weetnog da'k vroeger met de broer en de zus wedstrijd deed met die beertjes. In een minuut tijd om ter meeste beertjes gegeten hebben.
Gewoon doorslikken was de boodschap dus. Met maagpijn en een half verstopte lucvhtpijp als gevolg. Maar fier da'k was als ik eens gewonnen had.
Man, ik word oud...

Liefde

2008-07-15T02:36:00.000-07:00

Weetge, als klein meisje denkt ge dat 'het' geluk bestaat. Da ge een droomvriendje vindt die u altijd begrijpt, die voor u zorgt zonder u te verwennen, die lief is maar ook af en toe is van zen oren maakt, da ge kindjes krijgt, leuk werk, veel geld en vooral geen zorgen.
En dan krijgt ge u eerste vriendje, en ge zijt er zo zeker van da hij t zal zijn waarmee ge op uw 60ste op den dijk loopt en samen pateekes zult eten. da ge samen kindjes krijgt en da die kindjes dan ook weer kindjes krijgen. en t lijkt of hij u begrijpt, maar eigenlijk verstaat hij er gene zak van. en ge denkt dat voor altijd is, maar eigenlijk wilt hij ook gewoon seks. zoals alle mannen. zoals het altijd al geweest is.
En ge geeft het hem, omda ge ni wilt ontgoochelen, omda ge volwassen wilt zijn, omda weet ik veel en dan laat hij u vallen, zomaar, zonder uitleg en ziet ge hem een week nadien me een ander kussen. en ge kunt alleen maar denken wa ge beter had kunnen doen. of wa ge ni had moeten doen. en ge gaat eraan kapot. ge snijdt, ge wordt voor de eerste keer depri.
ge denkt dat het nooit meer goe komt, da het teveel zeer doet om ooit nog maar aan iemand anders te kunnen denken. Maar ge geraakt er door, en ge wordt verliefd op iemand anders. en die ziet u ook wel zitten. en langzaam durft ge hopen dat hij het misschien is waarmee ge trouwt in een lang, wit kleed en da hij het is dat uw kindjes zal troosten.
Maar ge zijt o zo bang om gekwetst te worden da ge blokkeert. ge wilt hem zoveel vragen en zoveel zeggen maar als ge bij hem zijt zit uw keel toe. 't lijkt of ze uw strot toeknijpen.
en ge laat uw verliefdheid voor wa het is, ge laat het dood bloeden.
want dan wordt ge ni gekwetst, al hebt ge wel verdriet. omdat uw beeld nog maar eens bevestigd is.
en ge wilt alleen blijven, nooit meer iemand toelaten in uw leven. maar ge hebt zoveel liefde in u, en ge wilt iemand die u begrijpt. die u vast neemt als ge zegt da hij naar hel kan lopen. ge wilt begrepen worden als ge zegt da niemand u begrijpt. ge wilt hand in hand over straat lopen om aan al die andere klootzakken te laten zien da ge zelf ook gelukkig kunt zijn.
maar toch.. iets houdt u tegen
da beeld van vroeger da nimeer klopt, de pijn die gepaard ging met de liefde
die eerste foute ervaring, die ga nooit meer weg
nooit

nee, echt nooit

I'm alone in my head

2008-07-12T11:40:00.000-07:00

Where do you go, when you’re alone and in your head?
Why do they know you, is your story painted in red?
What do you see, what do you dream when you’re asleep?
What have they seen of you
Are you afraid of what’s been said?
And if time stood stillIf you won’t be your witness, no one ever will

Ik verdwaal in gedachten, kom zelden thuis in m'n hoofd wanneer ik alleen ben
Ik heb mijn verhaal zelf rood gekleurd, aderlating zoals dat heet
Dromen zijn al lang opgeborgen, ver weg in gesloten schuifjes
Mensen zien te weinig van mij
Ik ben enkel bang van wat gezegd gaat worden
En stond tijd maar stil

(omdat iemand toelaten niet meer gaat)

Werchter 2008

2008-07-08T03:45:00.000-07:00

Lang naar uitgekeken. Vanaf vorige week dinsdag in de weer met tent opzetten, spullen zoeken, zak maken, gibberen, zenuwachtig zijn.
Woensdagnacht om half vier opgestaan, kleren aan en richting Werchter. Na een half uur stappen met loodzware zak, toch aan de camping A1 geraakt.
Tentje opgezet in de regen, wa gerust enzo. Wachtend op de eerste groepen.

Donderdag (wat ik zag)

- Air Traffic (Gosh; I love de zanger. Wat een stem, wat een mimiek, wat een looks en wat een optreden!). Ik ben vanaf nu officieel fan!
- Counting Crows
- Mika ( wat een show, wat een stem!)
- Lenny Kravitz
- Rem

Vrijdag

- Monza (kon me niet echt bekoren)
- Jay-Z (wa ne stomme vent)
- The Verve
- Zita Swoon ( mjam)
- Neil Young
- Moby (wa een feesjeeeee!)

Zaterdag

- The Hives
- Editors
- Kate Nash

En toen gingen we naar huis wegens omstandigheden.
Maar toch bedankt aan de leuke australiërs in de tent naast ons. Bedankt Katrien voor de fijne dagen.

Alleen?

2008-06-22T12:03:00.000-07:00

Volle auto
Voorbijrazend landschap
Muziek in de oren

Toch een beetje alleen, met gedachten

Anouk tells truth

2008-06-14T11:50:00.000-07:00

Let's say I'm feeling better
Let's say I'm feeling fine
Let's say I gave you all I had
And now I'm out of time
And my best wasn't good enough

And now there's time to wonder
Now there's time to heal
Time to let it all come down
But I don't know what I feel

But it aches and it hurts and it burns
Oh it kills me

Tick, tock, you don't stop
You don't fade
You just stay
But I'll do it all again

Tick, tock, you don't stop
You don't fade
You just stay
But I'll do it all again

Now don't you call me

Once I really believed
There was nothing out there for the lost and lonely
But a voice in my head kept banging on my heart
Says you're not the only one

But it kills me

Tick, tock, you don't stop
You don't fade
You just stay
But I'll do it all again

Tick, tock, you don't stop
You don't fade
You just stay
But I'll do it all again

Lieve Tante Leen,
Ik heb zo met je te doen. Een kind moeten afgeven; dat hoort niet. Dat is tegen de wet van de natuur. Maar voor Willem geloof ik dat het beter is. De moed was op, de strijd gestreden, de kaarten verdeeld.
Ik heb bewondering voor je moed, je strijdlust.
En tranen rolden ook over mijn wangen, vanochtend. Ook al heb ik hem niet zo goed gekend. Al was het volgens mij een gevoelige, oprechte man. Een mooie man ook De woorden waren juist, de sfeer sereen, de mensen oprecht.
Ik wens je zoveel moed toe, zoveel sterkte en een stralende zon na deze donderwolken.
Geef Willem een mooie plaats in het bovenste schuifje van je herinneringen.

'slaapwel, willem
sorry
't is niks'

Wanneer je

2008-06-06T11:26:00.000-07:00

En het gaat er al lang niet meer om wiens schuld het was. Waar of wanneer het is gebeurd. Het doet er al lang niet meer toe waarom het is mis gegaan.
Het draait om het hier en nu. Over hoe ik me nu voel. En over de gevolgen.

Het voelt zoals duizend krassen op je ziel, als een zeurdige tandpijn. Het voelt als wanhoop en verdriet. Het voelt alsof je valt en je kan niet opstaan. Dan blijf je liggen en uiteindelijk neem je wel vrede met de onrust in je hoofd.
Want dat is iets zeker, iets vasts.

Maar gedachten blijven razen en je hoofd gaat bijna barsten. Je ziel voelt kneedbaar aan. Mensen krijgen wat ze willen, maar niet wat ze verdienen. Want ze verdienen minder dan je geeft en terug krijgen doe je niet.
Je ziel blijft bloeden.

Dan is het tijd voor actie. Niet terug kijken, vooral verder gaan. Geen vragen, antwoorden!

Blink tells truth

2008-05-29T07:26:00.000-07:00

I never thought I'd die alone

I laughed the loudest who'd have known?

I traced the cord back to the wall

No wonder it was never plugged in at all

I took my time, I hurried up

The choice was mine, I didn't think enough

I'm too depressed to go on

You'll be sorry when I'm gone

I never conquered, rarely came

Sixteen just held such better days

Days when I still felt alive

We couldn't wait to get outside

The world was wide, too late to try

The tour was over we'd survived

I couldn't wait till I got home

To pass the time in my room alone

I never thought I'd die alone

Another six months I'll be unknown

Give all my things to all my friends

You'll never step foot in my room again

You'll close it off, board it up

Remember the time that I spilled the cup

Of apple juice in the hall

Please tell mom this is not her fault

I never conquered, rarely came

Sixteen just held such better days

Days when I still felt alive

We couldn't wait to get outside

The world was wide, too late to try

The tour was over we'd survived

I couldn't wait till I got home

To pass the time in my room alone

I never conquered, rarely came

But tomorrow holds such better days

Days when I can still feel alive

When I can't wait to get outside

The world is wide, the time goes by

The tour is over, I've survived

I can't wait till I get home

To pass the time in my room alone

Tijd

2008-05-14T09:36:00.000-07:00

Geef me tijd,
om de plaatjes op de juiste plek te kleven

Geef me tijd,
om woorden in de juiste vorm te gieten
voor ik ze uitspreek

Geef me tijd,
om gedachten te laten uitrazen

Geef me tijd,
om te zijn

I've got the music in me

2008-05-04T10:57:00.000-07:00

Ken je het gevoel dat de wereld rondom jou enkel zwart en kil lijkt. Waardoor je wilt vluchten in je eigen wereld. Of ken je het gevoel wanneer vanbinnen alles juist aanvoelt en de wereld te klein is voor al dat gevoel? Ach, ik ken het. Al bijna uit mijn hoofd. Er is maar één remedie tegen:muziek.

Zo vaak kan ik de woorden niet vinden voor wat ik juist bedoel. Dan, opeens, geheel uit het niets rollen de woorden uit een beroemde mond. Beeld en woord smelten samen. Zo maken ze het geluk nog intenser of slijpen ze de scherpe kantjes van het verdriet weg.
Muziek is zoveel meer dan hetgeen waar je op danst op de plaatselijke scoutsfuif, het is meer dan wat vier dagen lang je oren binnensijpelt op een festival. Of dat is het toch voor mij.
Het is een manier van denken, noem het een manier van leven. Want wat je hoort, onthoud je. En wat je onthoudt, dat gebruik je. Er zitten dan ook zoveel herinneringen aan vast. Liefjes, verloren liefdes, begrafenissen, festivals, eerste gestolen zoenen en noem maar op. Het lijstje is waarschijnlijk ellendig lang. Misschien zorgt dat er wel net voor dat mensen zo aan muziek gehecht zijn.

Muziek is geluid, maar niet alle geluid is muziek. Teveel geluid zoals de honderden stemmen door elkaar op een bomvolle metro, daar word ik gek van. Of te weinig geluid; de dreigende stilte voor er kwetsende woorden worden gesproken. Vreselijk. Laat muziek maar zacht mijn oren binnensijpelen. Op mijn geluidssterkte, mijn gemoed. Dan is het meer van mij.

Tekst of muziek? Doe mij maar beide. Anders is het zoals een café zonder bier, een God zonder Jezus, een brand zonder vuur, een festival zonder, jawel, muziek, een trap zonder treden en een tuin zonder gras. Zoals mij zonder jou.

Maar het hoeft niet altijd mooi, waardevol en hoogstaand te zijn. Op zijn tijd is staan jumpen op harde techno als knipoog naar de gabbercultuur? Ach, dat moet met de brede glimlach kunnen …

Sunshine, ease my mind

2008-04-30T07:09:00.000-07:00

De lucht is blauw,
de zon verwarmt mijn hele lijf.
Dromen zijn roze,
de lucht ruikt zoet.
Met je armen om mijn rug en
je hart aan mijn oor
worden dromen enkel rozer.
Maar ik hou ze tegen, wil niet dat ze breken.
Laat me stap voor stap wankelen
Op de brug die naar jou kan leiden
Ontbloot mijn ziel stuk voor stuk

Hou me enkel tegen als ik dreig te lopen